پریشانی



دلم تنگ است

چه می دانی از این دلتنگی ی ملعون بی پایان؟
چه دل تنگم
چه می دانی از این ابر سیاهی که به جز ماندن نمی داند؟
تو می دانی سکوتی مبهم و سنگین
که می ساید سرایم را
چه کابوسی شود شبها؟
تو می دانی پریشانی ی من از چیست؟
گدازان است اعماق وجودم
تو از آتش فشاندن هیچ می دانی؟
تو می دانی که پولاد صبوری طاقتی دارد؟


تو می دانی و من دانم که می دانی
که سر بر کنج دیوار دل ات محزون
نهادی تا سحر مبهوت
مغموم
اسیری را تو می دانی
تو از زندان و زنجیر و سیاهی قصه ها دانی
تو می دانی که آن ابر سیه، بارش نمی خواهد
که بلعیدست بغض خود چو خنجر در گلوی خشک بی تاب اش
تو می دانی و من دانم که می دانی


دلم تنگ است
  برای خواب بی کابوس     
     برای لحظه ای بارش         
        برای وسعت دریا           
          برای جرعه ای از تو              
             برای لحظه ای با تو                
                  دلم تنگ است                  

استانبول بهمن ماه 1390

نظرتان را ارسال کنید

اطلاعات و شرح نظر خود را ارسال نمایید.


نظرات کاربران
    هیچ نظری ثبت نشده است